Benjamin heeft voor het onderwijsvakblad ‘van 12 tot 18‘ een artikel geschreven: ‘Leren stroomt in drie dimensies’. Het artikel is geplaatst in het septembernummer dat speciaal is gewijd aan de huidige generatie leerlingen. Het blad bestaat inmiddels 20 jaar. Onze felicitaties.

Je kunt het artikel hier bekijken.

NOOT: Het telefoonnummer dat in het artikel vermeld staat is onjuist. Het correcte telefoonnummer is: 06-42342660

Inleiding van Tros Nieuwsshow

Op de Amsterdamse roc’s blijkt een groot aantal leerlingen te worstelen met schulden. Gemiddeld staan de jongeren voor 8700 euro in het krijt, bij zes verschillende schuldeisers, vaak zonder dat ze dat zelf beseffen. In het ontstaan van die schulden speelt het bezit van Blackberries en smartphones een cruciale rol. Zonder zich te verdiepen in de consequenties van hun aanschaf verbinden de jongeren zich aan abonnementen die ze zich niet kunnen veroorloven.

Over deze gang van zaken een gesprek met Liliane van Lier, directeur van onderzoeksbureau SARV International en consultant van SARVinSchool.

Door Nino Bedijn (14)

Op een zeer belangrijke dag gaat de familie van Nassim naar Marokko, maar Nassim gaat niet mee, om zo mee te kunnen doen aan de Damn Am, een skatewedstrijd in Amsterdam. Zijn moeder was het er niet mee eens, want ze zei: “Ik vind het jammer dat Nassim niet mee wil, maar je moet kinderen ook een kans geven. Als ik er aan denk dat Nassim niet mee gaat dan moet ik huilen”. Dus Nassim bleef in Nederland, om daar vette montages te maken en te hangen maar heeft hij zijn vinger gebroken. En daarna moest hij naar het ziekenhuis om zo die vinger in het gips te doen. Maar verder is de vinger goed genezen. Wat hij met het geld doet dat hij aan de skatewedstrijden verdient?  Hij geeft het aan zijn moeder en zusjes en spaart. Dat is toch gaaf! Dat vind ik echt heel erg cool. Als je zo’n liefde hebt voor je ouders om geld aan ze te geven. Nassim heeft bij de Damn Am niets gewonnen,  hij zei: “Het is wel kut, maar nu is het back to school.” Ondertussen is Nassim veel ouder en heeft hij mee gedaan aan een Europese skatewedstrijd en is hij een pro-skater. Hij maakt reclames voor Vans en andere merken. Hij is van plan om een van de grootste skaters aller tijden te worden. Dit vind ik een groot voorbeeld van trots…

Hoe je dit trots kan vinden? Deze jongen heeft gedaan waar anderen maar van kunnen dromen: een skater van topklasse worden. Dat wil toch iedereen? En deze jongen heeft zijn ouders geholpen met hun problemen met geld en rekeningen. Dat noem ik pas trots én dat hij zijn eigen trots heeft gemaakt. Dit was Nino’s opstel over trotsheid. Ik hoop dat je het goed vond. Ik heb heel veel moeite gehad met het te verwerken van de documentaire “PLANK” in mijn word documentje. Ow en by the way. Dit is het 500^ste woord.

Nino (14)

Nino Bedijn is 14 jaar en helpt SARVinSchool o.a. met de ontwikkeling van nieuw leermateriaal en veel meer. Na het zien van de documentaire PLANK heeft hij voor school een opstel geschreven met als thema ‘Trots’, waarin hij Nassim Guammaz als voorbeeld neemt.

Het managen van docenten blijkt altijd weer een flinke uitdaging. Veelvoorkomende problemen die wij in relatie tot stagnerende docententeams constateren zijn: docententeams die gevangen zitten in denkbeeldige CGO-definities en structuren, een grote angst voor de mondige leerlingen, achter de tijd aanrennen, zichzelf niet meer kunnen herkennen in het vak, maar vooral een gebrek aan perspectief dat uitzicht biedt op vreugdevol lesgeven. Geen perspectief. Dat is in het weekend vaak gewenst, maar hoe meer er naar het weekend wordt verlangd, des te sneller is het maandag.

De oplossingen zijn legio, maar blijken zelden effectief. Docenten zijn het zat om met hun kernkwadranten te hannesen, weten al lang wat voor didactische modellen er bestaan en hebben al helemaal geen zin om een persoonlijk ontwikkelingsplan te schrijven, laat staan zich eraan te houden. En vaak snapt de opleidingsmanager hen stiekem maar al te goed. Zes keer per jaar met het managementteam op de hei de zoveelste training volgen, met in het achterhoofd de echo van roddelende docenten over ‘dat hij of zij er nooit is’ en ‘die is vast weer met de 9.e verdieping op schoolreisje’ etc. Soms zitter er interessante trainingen tussen, vaak zijn het varianten op die vorige waarbij de (veelal) theoretische managementtips ‘altijd wel nuttig blijken’, maar ook hierbij geldt vaak: stiekem weet de opleidingsmanager wel beter.

Want eigenlijk, en nu wordt het persoonlijk, wil je dat je docenten individueel en als team in hun kracht komen. Dat het verwerven van én communiceren over competenties ‘part of the deal’ is en niet iets dat docenten voortdurend door middel wonderschone slowmotion duikelingen á la The Matrix ontwijken. En om eerlijk te zijn, daar is geen formule voor. Elke docent heeft net als elke leerling een rugzak, backpack of een heuptas aan competenties. En net als elke leerling loopt de docent niet te pronken met de inhoud. Daarvoor is eerst perspectief nodig. Perspectief dat schreeuwt om competentiebewustwording en de aansluitende vereiste ontwikkeling ervan.

Dat perspectief ontstaat niet door je docenten voor de zoveelste keer naar hun kernkwadranten te doen staren: het verleden is hier louter een reminder van wat de toekomst voor ze in petto heeft. Om de toekomst in kaart te brengen dienen je docenten hun kloppende hart in de strijd te gooien. De trigger hierbij is nieuwsgierigheid. Ben je als opleidingsmanager net zo nieuwsgierig naar de potentie van je docenten als die van je leerlingen of maak je het jezelf er makkelijk vanaf en zadel je ze op met wat ze al lang weten: hun valkuilen, allergenen, sterkten en uitdagingen.

Het laatste is goed voor het welbekende ‘daar gaan we weer’ gemompel. Onze hypothese is dat  deze mompelaars naast ‘daar gaan we weer’ vooral op jacht zijn naar het moment dat hun spanningsboog aanspraak moet maken op hun verborgen vermogens in plaats van de kroketten, waarvan er altijd nét te weinig zijn. Goed voor je docententeam zorgen vereist dat je benieuwd naar ze moet zijn. Dat is vast geen nieuws. Toch zijn veel opleidingsmanagers vrij behoudend met de invulling van hun docentenontwikkelingstrajecten. Als je echt wilt weten wie je managet moet je lef tonen, streng zijn en tegelijkertijd ‘er voor ze zijn’, maar bovenal nieuwsgierig zijn.

Nieuwsgierig naar wie die frisse Pabo, POP-idolate, arrogante, coördinerende, vakidiote hulpsherrif nou eigenlijk echt is. En vooral: tot wat die in staat is. SARVinSchool helpt opleidingsmanagers en docenten hierbij.

Benjamin

Toen we naar SARV gingen wisten we eigenlijk niet wat ons te wachten stond. Iets met de profielkeuze… Maar wat precies?

Als je me nu zou vragen wat we nou allemaal precies gedaan hebben zou ik het niet van A tot Z kunnen vertellen. Wel kan ik vertellen dat we bij SARV we onderwerpen hebben besproken waarbij we mekaar beter leerden kennen. Je hoorde verhalen die je niet had verwacht te horen. Een heleboel mensen stelden zich open in de groep waarvan je dat niet gewend was. Eva Vlaardingerbroek is derdejaars Gymnasiast. Lees meer.

We kregen bijvoorbeeld foto’s te zien van (beroemde) mensen, waarvan we moesten zeggen: ‘’Echt of nep’’ of ‘’Hart, handen of hersenen’’. Zo kwam je in een heel interessant gesprek verwikkeld en hoorde je hoe mensen zichzelf voelden. Ben jij echt jezelf op school of juist helemaal niet?

We hebben met behulp van een kubussysteem weergegeven wat voor soort mensen we zijn als het neerkomt op werkwijze. We hadden 3 fases:

1. Je gaat aan de slag.
2. Je krijgt uitleg.
3. Je voelt je geweldig.

En dan spraken we over de volgorde waarin we zelf te werk gingen. En we plakten de volgordes ook op de profielen waarvan we dachten dat de meeste mensen uit dat profiel te werk zouden gaan.

Later hadden we een les onder de titel ‘’wat kan je’’ en zintuigen werden gebruikt als kwalificatie voor een bepaald type eigenschappen.

1. zien ->  Presentatie, en laten zien.

2. horen ->  Analytisch vermogen en onderzoeken.

3. ruiken ->  Zelfstandig werken en leren.

4. proeven -> Organiseren en plannen
5. voelen ->  Communicatie en samenwerken.

We spraken met mekaar over in welke groep we nou het best thuis hoorden.  En waarom we dat dachten.  We gingen de kring rond en zeiden allemaal van de persoon naast ons wat er bijzonder was aan deze persoon. Ik persoonlijk vond dit de mooiste opdracht van allemaal, je hoorde echt complimenten die gemeend waren en waar mensen even over na hadden gedacht.

Als laatste stap werden we verdeeld in 2 groepen: de zintuigen ‘’voelen en zien’’ bij elkaar, en de zintuigen ‘’horen, ruiken en  proeven’’ bij elkaar.

In deze groepjes verzonnen we tips & tricks  voor de andere groep om beter te worden in ons zintuig. En daar gaven we allemaal een kleine presentatie van. We lieten de andere groep oefeningen doen om het ook in praktijk uit te laten voeren. Dit was hartstikke leuk.

Wat was onze conclusie?

Voor sommige mensen was het moeilijk dat ze niet wisten waar we nou eigenlijk mee bezig waren. Maar aan het eind kwamen we er gezamenlijk achter dat het een bewustwording cursus was. Daar waren we ons pas bewust van nadat we de cursus al achter de rug hadden. Dus hij had gewerkt!

Met de komst van ons boek krijgen we vaak de vraag of we docententeams en onderwijsmanagers inzicht kunnen geven in de belevingswereld en het leervermogen van de leerlingen. Samen met leraren of onderwijsmanagers gaan we op zoek naar de ideale verbinding tussen leraar, leerling, onderwijsmanager of directeur. Wij doen dit in de vorm van een Masterclass (1 dagdeel) en een Teamdag (hele dag), waarin we het boek tot leven brengen.

Masterclass Hoe Het Leren Stroomt

Een interactieve masterclass voor onderwijs personeel waarbij je kan leren over leren, leren over jongeren, leren over jezelf en van elkaar. Een SARV Masterclass geeft inzicht in de belevingswereld van de leerling van nu én de leraar van nu. SARV zorgt voor inspiratie en nieuwe inzichten betreffende de jongerencultuur en wat de leraar hiermee kan. Uit ervaring blijkt dat de Masterclass leidt tot ʻcommunicatie over de leerlingenʼ en ʻhoe een ieder hier mee omgaatʼ. Thema’s die tijdens een Masterclass o.a. aan bod komen zijn: de leerling van nu, de meest geliefde leraar en de leerling en leraar samen in ontwikkeling.  Kosten: €2000,- (twee trainers geven de Masterclass). Voor meer informatie kunt u direct contact met ons opnemen.

Hoe Het Leren Stroomt Teamdag

Op een SARV Teamdag komen de thema’s zoals bij de Masterclass beschreven aan bod, maar gaan we dieper in op de consequenties voor het desbetreffende team en de kwaliteiten/competenties die er binnen het team aanwezig zijn om tot nieuwe actie te komen. Een SARVTeamdag genereert bewustzijn over wie je als docent/onderwijsmanager zelf bent en wat dat voor de leerlingen, collega’s en de communicatie betekent. Tevens wordt in de SARVTeamdag specifiek getraind in communicatievaardigheden op basis van de SARVmodellen: Driedimensionaal vijfzintuiglijk communiceren. De ervaring leert dat het team elkaar beter leert begrijpen, eventuele stagnatie getransformeerd wordt in stromen en het leer- en communicatieproces met leerlingen en collega’s vruchtbaarder, effectiever en leuker wordt. Kosten: €3500,- (twee trainers geven de Masterclass). Voor meer informatie kunt u direct contact met ons opnemen.

SARV geeft ook Masterclasses en Teamdagen op maat. Denk hierbij aan thema’s zoals: Motivatie, loopbaanbegeleiding, coaching etc.

SARV heeft de afgelopen jaren ruim 25 ROC’s gezien, honderden opleidingen onder de loep genomen en duizenden leerlingen gesproken. Eén van de (vele) bijzondere opleidingen zijn die van Veiligheid en Defensie.

Ik ben op bezoek geweest bij de Defensie-opleiding van het ROC Midden Nederland, locatie Nieuwegein. Deze opleiding, genaamd Veiligheid en Vakmanschap, leidt o.a. op tot de functie van aankomend onderofficier bij één van de defensieonderdelen in verschillende vakgebieden. Bij vrijwel alle Defensie-opleidingen is het o.a. verplicht om een uniform te dragen, zo ook in Nieuwegein, maar hier gaan ze wel een stapje verder. 

Jos Ewold (opleidingsmanager) en Chris Schreurs (teamleider) gaven me een rondleiding door het gebouw waar de jongens en meiden worden opgeleid tot mannen en vrouwen klaar voor ‘werken bij de landmacht’. Overal waar je kijkt hangen posters van soldaten in actie, legervoertuigen en bijbehorende oneliners. Een valkuil van Defensie-opleidingen in het algemeen is dat de motiverende beloftes van de ‘oneliners’ pas realiteit worden zodra de student bij de Landmacht écht aan de slag gaat. Gelukkig is dit niet het geval bij de studenten in Nieuwegein.

Op maandagochtend staan er ruim 100 leerlingen in de gymzaal netjes in het gareel voor het appél om de week te beginnen en het belangrijkste nieuws tot zich te nemen. Op vrijdagmiddag herhaalt dit ritueel zich. Dhr. Schreurs: “Zodra alle leerlingen binnen zijn en zich voor het appél melden is het in deze gymzaal binnen vijf minuten 30 graden. Het blijft een mooi gezicht. Eigenlijk willen we elke dag zo beginnen en dat gaat ook zeker gebeuren.” We lopen verder richting de fitnessruimte, maar halverwege spiek ik in een klaslokaal waar ik het licht uit de televisie zie dansen richting een tiental grote, geconcentreerde ogen. Ze zien mij niet staan. Geboeid kijken en luisteren ze naar een  instructievideo van tekst voorzien door een welbespraakte Engelsman. Alsof je de nieuwste Earth van de BBC ten gehore krijgt.

De fitnessles is nét afgelopen. Het fitnessprogramma is aangepast op de eisen die ze bij de Landmacht stellen: er is dan ook altijd iemand van Defensie op de school aanwezig. Leerlingen hebben drie weken les, waarvan minimaal 10 uur beweging. Daarna gaan ze week naar de kazerne om alvast aan de heimwee te wennen. En zo gaat het twee en een half jaar door. Leuk om te horen was dat de docenten algemene vakken ook mee gaan naar de kazerne. De school staat in verbinding met de beroepspraktijk en andersom. De slag naar de verbinding met de maatschappij is het best te illustreren met een anekdote van dhr. Ewold: “Nog niet zo lang geleden sprak een oude dame me nét buiten de school aan. Ze vroeg of die landmachtleerlingen soms van mijn school waren. Ik zei dat ze dat goed gezien had en ik was benieuwd naar de reden van haar vraag: “Nou ik wilde je dan nog even zeggen dat uw leerlingen altijd met mij op de bus staan te wachten en ik ze zo beleefd en netjes vind!.”. Dat is leuk om te horen.” Aldus dhr. Ewold, opleidingsmanager Veiligheid & Defensie.

Dank aan beide heren voor hun gastvrijheid. Ik heb niet alles verteld wat ter sprake is gekomen, maar het geeft in ieder geval een beeld van hoe het leren ook kan stromen, in uniform.

Benjamin

1. Het puberbrein is nog wat ongeorganiseerd en in ontwikkeling en daardoor is de jeugd niet in staat tot planmatig, toekomstgericht handelen. De jeugd moet daarom beschouwd worden als niet in staat tot verantwoordelijk, volwassen gedrag, volgens sommige bronnen wel tot circa 25 jaar oud.

2. Het brein is voordurend in ontwikkeling en past zich steeds aan aan de eisen die eraan gesteld worden. Als er nieuw gedrag wordt aangeleerd en uitgevoerd kunnen er al binnen 30 minuten bijbehorende nieuwe neuronen beginnen te groeien.

De vraag rijst naar oorzaak en gevolg van het rommelige puberbrein. Stel je leeft in een wereld waar:

- je ouders als hoogste doel in het leven de amusementswaarde aan je voorhouden: ‘als je maar gelukkig bent’.

- je op een school zit waar 30-70% van de tijd wordt besteedt aan je dood vervelen,

- alle media bol staan van onzekerheden over het voortbestaan van je land dat misschien 6 meter onder water komt te staan,

- er geen perspectief is waar het leven echt over moet gaan of waar het op uit moet gaan draaien,

- je overvoerd wordt met een eindloze hoeveelheden vaak tegenstrijdige informatiestromen

Zou je dan niet automatisch een chaotisch en  gedesorganiseerd puberbrein ontwikkelen in antwoord op de chaos die de omgeving je te bieden heeft?

Zouden derde wereld kinderen die vanaf een jaar of 10 hebben geleerd voor zichzelf te zorgen, ook een gedesorganiseerd puberbrein ontwikkelen?

Hebben 17-jarige succesvolle ondernemers stiekem, toen wij niet opletten, een goed georganiseerd puberbrein gekweekt?

Op woensdag 8 december werd door de dienst Planning & Control (Kwaliteitszorg) in nauwe samenwerking met de dienst Onderwijs & Innovatie een bijeenkomst georganiseerd waarin de vraag: ”Hoe gaan we met elkaar de school nog beter maken?” centraal stond. Aanleiding van de bijeenkomst waren de resultaten van een onderzoek door SARV International dat eind oktober op ROC ID College heeft plaatsgevonden. De uitkomst van dat onderzoek laat o.a. zien dat…

- studenten van ROC ID College het tempo en het niveau van de opleiding als prettig en uitdagend ervaren;
- studenten op een bewuste manier werken aan hun competenties en dat ze een helder beeld hebben van wat deze competenties voor hun (beroeps)ontwikkeling betekenen;
- studenten en docenten zeer tevreden zijn over de organisatie omtrent roosters, tussenuren, lesuitval, etc.;
- studenten zeer tevreden zijn over de bekwaamheden van hun docenten. Met name de aandacht van de docent voor de individuele student levert een positieve bijdrage aan de prettige communicatiecultuur; 
- het imago van ROC ID College zeer positief is; studenten zijn het visitekaartje van ROC ID College.

Natuurlijk kwam uit het onderzoeksrapport ook een aantal verbeterpunten naar voren. Voor deze aandachtspunten hebben de deelnemers van de bijeenkomst naar oplossingen gezocht. Uniek aan deze bijeenkomst was de diversiteit van de deelnemers; studenten, docenten, adviseurs van ondersteunende diensten, managers, MR-leden en het CvB zaten met elkaar aan tafel om, elk vanuit hun eigen perspectief en met respect voor elkaars wensen en belangen, oplossingen aan te dragen. De betrokken onderwijsmanagers en programmamanagers zullen de gevonden oplossingen bespreken en beoordelen op bruikbaarheid. In januari wordt hier een vervolg aan gegeven.